Starodruki, publikacje z okresu od wynalezienia druku do końca XIII wieku (31.12.1800) a więc także inkunabuły. Starodruki cechuje ręczne wytwarzanie wszystkich ich składników papieru, typografii ew. ilustracji i oprawy. Grafika zawarta w starodrukach jest często zasadniczym przedmiotem zainteresowania koneserów, ale też oprawa niekiedy z superekslibrisem, tj. znakiem własnościowym wytłaczanym na wewnętrznej stronie przedniej okładki skórzanej, przedstawiającym herb, monogram lub inny symbol właściciela dzieła, dalej drzeworyty miedzioryty względnie litografie powszechnie znanych i cenionych artystów grafików (Albrecht Duerer, Gustaw Dore). Oczywiście wśród starodruków na szczególną uwagę zasługują inkunabuły (łac. in cunabulis- w kołysce, w pieluszkach) czyli najwcześniejsze wytwory sztuki drukarskiej, wydane do 1500 roku. księgi te przypominają rekopisy, gdyż wystepują w nich podobne ręcznie wykonane zdobienia, jak rubrykowanie (zdania lub wyrazy pisane czerwoną farbą) inicjały, iluminacje i miniatury. Krój czcionek imituje pismo ręczne a złudzenie to potęguje stosowanie ligatur (połączenie dwóch sąsiadujących ze sobą treści liter w jeden znak graficzny.) abrewiacji, nadpisów itp. Objętość inkunabułów oznaczana jest przez kustosze, natomiast informacja o tytule dzieła, autorze, ew. drukarni znajduje się na końcu książki, w tzw. kolofonie.